Al 60 jaar komen mijn familie en ik op Texel. Daarvoor gingen mijn ouders met ons naar Vlieland, waar we op kamp Stortemelk op onze bagage stonden te wachten. Die bleek onderweg te zijn gestolen. Daar sta je dan met je 4 kinderen en oma. Er is zelfs gevloekt en mijn vader nam zich voor nooit weer op dat roteiland te komen. Op naar Texel het jaar daarna, en nu dus nog steeds. We zijn verliefd op het eiland geworden en komen er gemiddeld 6 weken per jaar.  Dus 60 x 6 = 360 weken inmiddels. Ik heb alle, maar dan ook echt alle cafés en discotheken leren kennen, ook die nu niet meer bestaan. Om er een paar te noemen: Sarasani, Casino, Jelleboog, 't Steigertje, 't Galjoen, Tiffany's en zo kan ik wel even doorgaan. Ik heb bij bijna alle voetbalclubs op Texel meegetraind en meegevoetbald. Windsurfen, zeilen, vissen op platvis, geep en zeebaars, vroeger ook nog paling. Kortom mijn vrouw, kinderen en familie hebben prachtige jaren op Texel gehad. Maar nu het stukje droevenis. Drie jaar geleden openbaarde zich bij mijn vrouw darmkanker. Ze was eerst genezen, maar begin 2016 was de kanker terug. Op 22 september was Evelyn jarig en ze is toen met onze dochter Petra en haar zus Erie een paar dagen naar onze caravan gegaan. Ze had niet heel lang meer en op de dijk bij De Cocksdorp was haar wens aan de andere dames: "hier wil ik straks herdacht worden". Dat hebben we afgelopen weekeinde gedaan. Texel en Evelyn, ik houd voor altijd van jullie.

 

Deel dit verhaal op social media!
Onder de indruk van dit verhaal? Deel hem via

Volg ons via social media...

Like what you see?

Deel deze pagina via Social Media!